Język ogólny to podstawowa odmiana języka polskiego. Najważniejszą rolę w podziale na dialekty odgrywają cechy fonetyczne i słownikowe.
Dialekt to mowa ludności w pewnej dzielnicy. Gwara to mowa ludności wiejskiej mniejszego terytorium np. kilku wsi. Regionalizm to sposoby wymawiania głosek.
W Polsce występuje 5 wielkich dialektów: Wielkopolskim Małopolski, Śląski, Mazowiecki i Kaszubski. Zjawiska fonetyczne najczęściej występujące w dialektach w Polsce to:
Mazurzenie - sposób wymawiania spółgłosek ż, sz, cz, dż (przedniojęzykowe szczelinowe) jako z, s, c, dz, np. czapka-> capka - występuje na Śląsku i Mazurach.
Kaszubienie - wymowa spółgłosek miękkich ś, ź, ć, dź jak twarde s, z, c, dz, zamiast kie, gie wymagia się twarde głoski ke, ge np. cukier -> cuker. Poprzedzanie samogłosek na początku wyrazu przez elementy spółgłoskowe np. hameryka - Ameryka, łokno - okno, Jagata - Agata. Ścieśnienie samogłosek: a -> o: chciał -> chcioł, miał -> mioł. e -> i,y:ser -> syr, mleko -> mliko. Tendencja do rozdwajania samogłosek - koza -> kłeza.
W "Chłopach" Reymonta nie ma cech jednego, konkretnego dialektu. Uzyskanie wrażenia gwary ludowej, kolorytu wsi, chłopskości. W dialogach dialektyzacja sjest silniejsza niż w narracji.
