Nurt sentymentalny w literaturze polskiej nawiązuje do starych wzorów polskich. Twórczość tych poetów miała być oryginalna, rodzima, miała ukazywać stosunek do przyrody. Stąd gatunkami charakterystycznymi są sielanka, pieść, elegia. Poeci ukazywali w nich swój własny, subiektywny stosunek do otaczającej rzeczywistości. Poeci sentymentalni byli prekursorami romantyzmu.
Puławy to ośrodek polskiego sentymentalizmu. Był tam dworek magnacki familii Czartoryskich. Konkurencja dworu królewskiego. Ostoja polskości - pielęgnowanie strojów i obyczajów szlacheckich.
Kniaźnin - nadworny poeta Czartoryskich. Pod koniec życia popadł w obłęd (głęboko przeżył sytuację ojczyzny, II rozbiór). "Oda do wąsów" - wąsy to podstawowy atrybut męskości, ton wiersza żartobliwy, poeta przywołuje tradycje walk narodowej Polaków, pokazuje, że wszyscy wielcy wodzowie mieli wąsy.
Karpiński- "Laura i Filon" - forma dialogu dwojga kochanków, sielanka (in. idilla, chwali życie na wsi, pokazuje związek człowieka z naturą). Noc, las, pod jaworem, Laura śpieszy się do ukochanego, ma różowy wianek i koszyk z malinami. Filona nie ma, Laura rozpacza, myśli że została zdradzona. Ukochany jednak schował się , chciał sprawdzić jej uczucia. Zakończenie szczęśliwe, zakochani potwierdzają swą miłość, godzą się.
